خداي نزديك

خلبان عراقي

احمد يوسفي — Sat, 18 Feb 2012 19:44:00 GMT

تومنطقه ي شرهاني هواپيما ي عراقي بعضي روزا خيلي اذيت مي کرد ند يه روز ساعت يازده صبح پدافند ضد هوايي ارتش يکي از هواپيما ها رو زد .هواپيما تو آسمون آتيش گرفت و با فاصله ي زيادي از ما سقوط کرد . رضا نمايي که از درجه داراي خيلي شاد و چابک لشکر ذوالفقار بود با شهيد اسماعيلي سوار جيپ کا ام شدند و براي آوردن خلبان آن هواپيما به طرف محل سقوط رفتند .

چون فاصله ي محل استقرار شهيد محمد اسماعيلي و رضا نمايي با ما زياد بود در جريان چگونگي کارشون قرار نگرفتم تا اينکه ساعت 4 بعد از ظهر شهيد اسماعيلي زنگ زد و گفت : احمد آقا اگه مي خواي خلبان عراقي رو ببيني پاشو بيا اينجا .

منم از خدا خواسته بلند شدم سوار جيپ شدم و رفتم طرف گروهان شهيد اسماعيلي اينا . وقتي رسيدم محمد دم در سنگرشون وايساده بود و يه سرباز مسلح رو هم براي نگهباني اونجا گذاشته بود .

احوالپرسي که کردم . محمد گفت : خلبانه داخله برو تو . پرسيدم رضا کجاست ؟ گفت : هر جا باشه الان مياد . سر باز مسلح به احترام پايي جفت کرد و من پتويي که جلوي سنگر زده شده بود کنار زدم و داخل شدم .

شهيد اسماعيلي هم پشت سرم داخل شد . داخل سنگر خلبانه رو همون صندلي هواپيما که با اون اجکت کرده بود نشسته و عينک دودي به چشماشه زده و منو نگاه مي کرد . رفتم طرفش گفتم عوضي مي دوني چند نفر رو تو اين منطقه شهيد کردي ؟ مشتم رو بالا آوردم که داغ دلمو خالي کنم که يهو هر دو زدند زير خنده . من هاج و واج مونده بودم که چيه ! ديدم خلبان که همون رضا نمايي بود عينک رو از جلوي چشماش ورداشت و با اون لهجه ي شيرين ملايريش گفت : کوره ماخواسي بکشيم .

من که جا خورده بودم چهره ي شهيد اسماعيلي رو که از زور خنده قرمز شده بود نگاه کردم و گفتم مارو دست انداختيد ؟! خلبان کجاست ؟

بعد رضا از روي همون صندلي بلند شد و گفت : زحمت آوردنشو ما کشيديم بچه هاي حفاظت نذاشتن نيم ساعت پيشمون بمونه فقط اين صندلي وعينک نصيب ما شد . رفتم رو صندلي به جاي رضا نشستم و خود بخود کلمات عربي بلغور کردم.

مورچه هاي شرهاني

احمد يوسفي — Fri, 03 Feb 2012 12:13:00 GMT

براي مين گذاري جلوي عراقي ها در تلمبه خانه شرهاني که منطقه ي بسيار حساسي براي ايران و عراق بود . با عده اي از بچه ها رفته بوديم . فاصله عراقي ها تا خط ما خيلي نزديك بود ساعت يازده شب از خاكريزها سرازير شديم .محلي را كه مي بايست مين گذاري مي كرديم مابين دو شيار تپه قرار داشت. بدون اينكه صدايي از كسي بيرون بياد شروع به كار كرديم. ابتکار خوبي که سربازها و بچه هاي يگان مهندس در گروه 411 به کار بسته بودند اين بود که هميشه يه لنگه پوتين يدک همراه خودشون داشتند و براي اينكه صداي كوبيدن دستك هاي سيم خاردار را عراقي ها نشنوند آن را به دستك فلزي سيم خاردار مي پوشوندند و با پتك آرام روي آن مي كوبيدند. و با اين کار عراقيها با وجود فاصله کمي که با ما داشتند متوجه حضورمون نمي شدند. بچه هاشروع کرده بودند به کوبيدن دستک ها که :

يك منور عراقي بالاي سرمان ،آسمان را شكافت و همه جا روشن شد همگي تا خاموش شدن منور روي زمين دراز کشيديم . يه وقت من حس كردم صورتم دارد مي سوزد .دستي به محل سوزش آن كشيدم .روي ريش هاي بلندم تعداد زيادي مورچه جمع شده بود و به شكل عجيبي به جاي جاي صورتم چسبيده بودند ، نور منور كه خاموش شد روي زانوهايم نشستم و با هر بار چنگ انداختن توي ريشام مقداري از مورچه ها رو را با دو دست از صورتم جدا مي كردم و محکم به زمين مي ريختم .اگر يك محيط آرامي بود كه مي تونستم فرياد بزنم از سوزش پياپي گاز گرفتن مورچه ها ي خونخوار بايد كل بچه ها را خبر مي كردم ولي اون شب به قول بچه ها جيكم در نيامد . چون شيخ اجل هم مي فرمايد :

مورچــگان را چو بود اتفاق / شير ژيان را بدرانند پوست !

احمد يوسفي

اعلاميه ي حضرت امام . نوشته ي : احمد يوسفي

احمد يوسفي — Thu, 26 Jan 2012 13:57:00 GMT

خاطره ي برگزيده ي جشنواره بالهايي براي پرواز (اهواز )

شاه كه رفت وضعيت پادگان هم كم كم عوض شد . خصوصا در ساعاتي كه افسران ارشد و درجه داران به ظاهر وفا دار به سلطنت در گردان نبودند .

غروب روز 28/10/57 از شامگاه كه برگشتيم كاغذ چهار تا شده اي را در محوطه ي يگان ديدم ، كاغذ را برداشتم و آن را باز كردم .

يكي از اعلاميه هاي حضرت امام بود كه از پاريس نوشته بودند . تا چشمم به نام امام افتاد سريعا كاغذ را تا كردم و با عجله ان را در جيبم گذاشتم . صورتم قرمز شده بود و مثل كسي كه چند كيلو مواد مخدر را با خود حمل مي كند هراسان بودم . از يك نوجوان 16 ساله بيشتر از اين را نمي شد انتظار داشت .

ادامه مطلب...

دو علت براي شهادت امام رضا (ع)

احمد يوسفي — Mon, 23 Jan 2012 23:15:00 GMT

در گزارشهاي رسيده، دو سبب براي شهادت امام رضا عليه السلام ذکر گرديده است.

گزارش اول: آب انار مسموم

عبد اللَّه بن بشير نقل مي کند: مأمون به من دستور داد تا ناخنهايم را بيش از حد معمول بلند كنم و در اين مورد به کسي هم چيزي نگويم. من نيز چنان كردم.

روزي مرا خواست و چيزى شبيه به تمر هندى به من داد و گفت: اين را با دو دست خود خوب بمال و ورز بده. من نيز چنان كردم. سپس برخاست و مرا تنها گذاشت و نزد حضرت رضا عليه السّلام رفت و گفت: حال شما چگونه است؟ فرمود: اميدوارم امروز بهتر شوم، مأمون گفت: من نيز بحمداللَّه امروز خوبم. سپس مامون پرسيد: آيا امروز پرستاران و خدمتگزاران خدمت شما رسيده اند؟ حضرت فرمود: نه.

مأمون قيافه اي خشمناك به خود گرفت و بر سر خادمان خود فرياد زد (كه چرا رسيدگى به حال آن حضرت نكرده‏اند).

بعد هم گفت: همين الآن آب انار را بگير و بخور كه براى رفع اين بيمارى چاره اي جز خوردن آن نيست. عبداللَّه بن بشير مي گويد: مأمون به من گفت: براى ما انار بياور. من هم آوردم. بعد مأمون رو کرد به من و گفت: با دست خود آن را فشار بده و آبش را بگير. من هم اين کار را کردم. مأمون آن آب انار را با دست خود به حضرت رضا عليه السلام خورانيد و همان باعث شهادت حضرتش شد. ايشان پس از نوشيدن آن آب انار مسمومي که مأمون به او نوشانيد دو روز بيشتر زنده نبودند.

گزارش دوم: انگور آغشته به سَمّ

از محمد بن جَهْم‏ نقل شده که امام رضا عليه السلام به انگور علاقه مند بود. [زماني که مأمون آهنگ قتل او را کرد] مقدارى انگور براى آن حضرت تهيه كردند و چند روز با سوزنهاى زهر آلود كه به کاري ترين زهرها آلوده شده بودند حبه هاي آن را آلوده به سمّ کردند. آنگاه آنها را حضور امام رضا عليه السلام آوردند. حضرت رضا عليه السلام پس از تناول انگور زهر آلود رنجور شده و بدين وسيله به شهادت رسيد.

اباصلت هروي مي گويد: وقتي مأمون از محضر امام عليه السلام خارج شد من داخل شدم. همين که حضرت مرا ديد به من فرمود: « يَا أَبَا الصَّلْتِ قَدْ فَعَلُوهَا » ؛ اباصلت! بالاخره کارخودشان را کردند. اباصلت مي گويد: بعد از اين جمله شنيدم که حضرت شروع به حمد و ستايش الهي کرد.

برگرفته از سايت تبيان

¯هر کس نمي تواند کفاره ي گناهانش را بپردازد، بر محمد و آل محمد بسيار
صلوات فرستد زيرا صلوات گناهانش را کاملا از بين مي برد¯

اين چراغا رو روشن کرديم برا اون امامي که اطراف قبر مبارکش يه چرا

احمد يوسفي — Sun, 22 Jan 2012 18:59:00 GMT

مي دونيد چرا اين چراغا رو روشن کرديم ؟

اينا برا اون اماميه که سر قبر مبارکش نه شمعي هست و نه چراغي خودش و مادرش گراميش حتي يه زائر ندارن که بتونه شب تا صبح پيششون بشينه و براشون از مصيبتهايي بگه که بعد از اونا به سر امام حسين (ع) و فرزندانش اومد .

السلام عليك يا ابامحمد يا حسن بن علي ايها المجتبي يابن رسول الله يا حجة الله علي خلقه يا سيدنا و مولانا انا توجهنا و استشفعنا و توسلنا بك الي الله و قدمناك بين يدي حاجاتنا يا وجيهاً عندالله اشفع لنا عند الله

قبر امام مجتبي زائر ندارد
مهدي به روي قبر او سر مي گذارد
کشته شد واويلا امام مجتبي
مي گفت و آن آئينه ايزد نمايي
آتش گرفتم سوختم مادر کجايي
کشته شد واويلا امام مجتبي
قلب تمام شيعيان سوزد داغش
سلام ما بر قبر بي شمع و چراغش
کشته شد واويلا امام مجتبي

در باغ شهادت ................

احمد يوسفي — Fri, 20 Jan 2012 23:37:00 GMT

و شهادت هنر مردان خداست...

اين رسم هميشگي مردان خداست که تنها با شهادتشان همچون غنچه اي شکوفا مي شوند و با عطر وجودشان دلِ هر آشنا و غريبي را با خود مي برند. شگفت آور، در زمانه اي که درِ باغ شهادت به گمان بسته است و بادهاي خزان، برگ هاي به ظاهر سبز و در باطن زردِ درخت تنومند انقلاب را يک به يک جدا مي کند. جواناني از نسل سوم انقلاب که هنوز فرصت و مجال جوانه زدن پيدا نکرده، ناگاه سر بر مي آورند، جرقه اي مي زنند، روشنايي مي بخشند و آرام و بي ادعا خاموش مي شود. اين رسم هميشگي مردان خداست که با گمنامي شان نام، با فنايشان وجود، با بي ادعايي شان ادعا و با خاموشي شان روشنايي را معنا مي بخشند.

روحشان شاد و يادشان تا هميشه تاريخ بلند آوازه باد.

سلام آقا جون بابام هنوز نيومده اگه بدونه شما اومديد خونمون ، هر جا که باشه خودشو مي رسونه .

سلام آقاجون! من چارسالمه. من شما رو خيلي دوست دارم. خيلي خوشحالم که امشب اومدي خونمون. فقط نمي دونم چرا بابا مصطفام هنوز نيومده.
مامانم ميگه بابات رفته يه مسافرت و شايد به اين زودي ها نياد. اما نمي دونم چرا وقتي اين حرفو به من مي زنه روشو از من برمي گردونه و شونه هاش تکون مي خوره و بعد که من مي رم تا از جلو صورتشو ببينم، چشماش خيلي قرمز شده و صورتش هم خيسه!

ليلا

احمد يوسفي — Sat, 07 Jan 2012 13:17:00 GMT

ليلا

محمد در حاليکه لباس نظامي اش را مي پوشد و ساک جبهه اش را مي بندد نگاهي از روي مهر به تو مي اندازد و زير لب چيزي مي گويد .

براي اينکه زمزمه زير لبش را بداني مي پرسي .

- محمد ، چيزي گفتي ؟!

- نه مي گم از اينکه اين دفعه هم نتونستم يه دکتر درست و حسابي ببرمت ، شرمنده ام . مي ترسم قول مرخصي بعدي رو بدم ولي بازم نتونم .

- خيالت راحت باشه ، من چيزيم نيست . تو مواظب خودت باش .

- نسرين ، ميگم کاش مي شد يه سر در مدرسه ليلا مي زديم تا يک بار ديگه اونو ببينم .

- نه محمد ، ليلا صبح که فهميد مي خواي بري ، با چشمهاي اشکي و پف کرده فرستادمش ، اگه الان دوباره تو رو ببينه ، ديگه نمي تونم آرومش کنم . بهتره بري .

از چشمهاي محمد پيداست که راضي نشده است ولي حرفت را گوش مي کند . ساکش را بر مي دارد پوتين هايش را مي پوشد و آماده رفتن مي شود .

ادامه مطلب...

هر روز بدون صبحانه

احمد يوسفي — Tue, 27 Dec 2011 20:27:00 GMT

شبها براي مين گذاري جلوي لشکر 84 در اطراف مهران با بچه ها جلو مي رفتيم و ساعت 3 يا چهار شب بر مي گشتيم و در سنگري که داشتيم استراحت مي کرديم .

شب اول که جلو رفتيم و برگشتيم صبح زود ديديم ظرف صبحانه خالي است و شب قبل به آن دستبرد زده اند . (معمولادر جبهه صبحانه را همراه شام مي دادند و ما درظرف يونوليت بزرگي که داشتيم روي يخ صبحانه را براي فردانگهداري مي کرديم )

شب دوم هم .صبح زود با جاي خالي کره و مرباي صبحانه مواجه شديم و مجبور بوديم تا ظهر روده کوچکمان را به خوردن روده بزرگ عادت دهيم .

ظهر که همه بچه جمع شدند . گفتيم : کيه دو شبه نامردي مي کنه و حال بقيه رو مي گيره ؟ همه به صبحانه خور رندُ. دري وري گفتند و اظهار بي اطلاعي کردند .

آقاي اکبر شهبازي که جثه اي ضعيف داشت گفت : من امشب کشيک مي دم و دزد را معرفي مي کنم .

همه خوشحال شديم و با خيال راحت براي مين گذاري به جلو رفتيم . وقتي برگشتيم اکبر کيسه خوابش را روي يونوليت پهن کرده بود و روي آن خوابيده بود . با ديدن اکبر که خور و پفش سنگر را تکان مي داد گفتم: دمش گرم . اين جوري بايد نگهباني داد .

فردا صبح بچه ها يکي يکي بيدار شدند و اکبر هم بلند شد .کيسه خوابش را جمع کرد سفره را پهن کرد مقدار خيلي کمي نان در سفره بود . چشمهاي اکبر گرد شد .درب يونوليت را باز کرد که ظرف صبحانه را بياورد . ولي چشمتان روز بد نبيند باز هم بلاي شب قبل به سرمان امده بود و از صبحانه اثري نبود

مجتبي که حسابي کلافه شده بود. گفت : مگه نا سلامتي تا صبح روي ظرف جا يخي نخوابيده بودي ؟

نکنه خودت اون رو مي خوري ؟

اکبر که مات شده بود گفت انصافا براي وضو گرفتن هم که بيدار شدم تمام حواسم پيش اين بوده . من نمي دونم چه ........

گفتم . بچه ها از حالا به بعد صبحانه را هم همراه شام مي خوريم تا خيالمان راحت شود .

با شنيدن حرفهاي من حميد و يداله نتوانستند جلوي خنده اشان را بگيرند . يداله زندي (که بعدا در سومار به درجه رفيع شهادت نائل شد ) با لهجه کرمانشاهي و خنده بلندش گفت :

کوره بزاريد راستش را بگم . وقتي از ميدان برگشتيم من و حميد گرسنمان بود . اکبر را با کيسه خوابش بلند کرديم و زمين گذاشتيم .سير که شديم دوباره بدون اينکه از خواب بيدار بشه بلندش کرديم و رو ظرف يونوليتگه گذاشتيمش .

اون روز آنقدر به خواب سنگين اکبر و تيزي حميد و يداله خنديديم که يادمان رفت صبحانه نخورده ايم .

يلداي شما چله ي ما

احمد يوسفي — Wed, 21 Dec 2011 21:28:00 GMT

شب چله را با بچه ها ، داخل سنگري که نزديک پل مارد داشتيم ، شروع کرده بوديم که پرويز از راه رسيد . همگي خوشحال شديم .

بعد از چاق سلامتي و احوا لپرسي گفتم : آقا پرويز تو که بايد پس فردا ميومدي ؟

ساک و وسايلش را زمين گذاشت و با چهره اي متبسم گفت : دلم براتون تنگ شده بود . مي دونستم که شب چله بدون من به شما خوش نمي گذره ، برا همين زودتر از موعد اومدم . حالا مگه اشکالي داره ؟

- نه اتفاقا خوب کاري کردي . اگه دستت پر باشه که حسابي تحويلت مي گيريم .

مجتبي که چشم از صورت پرويز بر نمي داشت رو به من کرد و گفت : احمد آقا، مگه پرويز نگفت توي اين چند روزي که مرخصي مي رم ريشامم کوتاه مي کنم .

نگاهي به پرويز انداختم و گفتم :

- چيکار با ريشاش داري؟

- مگه شما شهيد منوچهر معصومي رو يادتون رفته ، از لابه لاي ريشاي بلندش گاز شيميايي به داخل ماسکش نفوذ کرد و شهيدش کرد .

- ببينم ! پرويز ، راست ميگه ،چرا به قولت عمل نکردي ؟

او در حالي که لباسهايش را بيرون مي آورد و در ساکش جا مي داد با لبخند گفت : ماشين اصلاح با خودم آوردم .

مجتبي که خيلي حساس تر از ما بود . رو به پرويز کرد وگفت :

- اون دفعه هم همينو گفتي ولي کي عمل کني خدا مي دونه .

اکبر که تا حالا حرفي نزده بود .گفت :

- با با ! حالا چرا نمي ذارين سوغاتي ها رو رو کنه . به نظر من پرويز خان اين ريش هارو از همه ي ما بيشتر دوست داره والا ولشون مي کرد و ميومد .

پرويز بعد از اين پا و آن پا کردن دستي به ريش هاي بلندش کشيد و گفت :

-نه درست نگفتي ، چون نه ، تونستم از ريشام دل بکنم و نه از شما . پس نتيجه مي گيريم که شما رو هم ، اندازه ي ريشام دوست دارم .

همگي زديم زير خنده . پرويز زيپ بغل ساکش را باز کرد و سوغاتي هاي شب چله ي بروجرد را بيرون آورد . راستي که سنگ تمام گذاشته بود .

اکبر نايلون گندم شاهدانه ها را از جلوي ساک برداشت و شروع به باز کردن آن کرد. وقتي نايلون بازشد بوي معطر شاهدانه ها در سنگر پيچيد .

همگي کيف کرديم . من انگار پاي تنوري که ننه براي پختن نان روشن کرده بود نشسته بودم و برشته شدن شاهدانه ها را که براي يلدا آماده مي شد نگاه مي کردم . بوي نان تازه و برشته شدن گندم ها مشام هر کسي را قلقلک مي داد . براي يک لحظه خودم را در خانه حس کرده بودم . آخ که چه مي چسبيد زبان خيس زدن به گندم شاهدانه هاي روي کرسي و گوش دادن به متل هاي پدر بزرگ .

با ديدن سوغاتي هاي پرويز هر کدام از بچه ها چيزي گفت . مجتبي بعد از سبک سنگين کردن بسته هايي که پرويز از ساکش در آورده بود گفت :

ببينم آرد نياوردي ؟

پرويز سگرمه هايش را در هم کشيد و گفت :

- من هي فکر کردم يه چيزي جا گذاشته باشم ! ولي شما که چيزي نگفتيد .

- ما بگيم ؟ خودت بايد فکر مي کردي ، مگه ما گفته بوديم ، کشمش و قره قوروت و گردو و اين جور چيزا رو با خودت بيار ؟

-نه .

- خب ديگه پس لازم نبود آرد رو هم بگيم .

اکبر که طاقتش تمام شده بود توي نايلون دست کرد و مقداري از گندم هاي برشته شده را کف دستش ريخت ، بعد در حالي که با نوک زبان آنها را جمع مي کرد و مي خورد به ما نگاه کرد و. گفت : بخورين ديگه . آقا مجتبي ايراد بني اسرائيلي مي گيره ، آخه من نمي دونم آرد رو مي خواد چيکار ؟!

مجتبي با قيافه ي حق به جانب گفت : حتما نياز بود که من گفتم .

من هم مثل اکبر طاقت نياوردم و شروع به خوردن تنقلات کردم . و وقتي ديدم جر و بحث اين دو نفر دارد به درازا مي کشد گفتم :

- نکنه مي خواستي با آرد حلوا درست کني ؟

او دهان پر از کشمشش را باز کرد و و با صداي گرفته گفت :

- نه بابا آخه من ديدم امشب همه چيز داريم الا پدر بزرگي که برامون قصه بگه . مي خواستم با آرد ريشاي پرويز رو سفيد کنم و بشينيم پاي متل هاي اون .

اين دفعه بيشتر خنديديم . خود پرويز هم دلش را گرفته بود و شانه هايش از فرط خنده بالا و پائين مي شد .

شب با اذان صبح فراري شد و بعد از نماز صبح به رختخواب رفتيم .

ساعت هفت صبح بود که با صداي سرباز حسيني بيدار شدم . مي گفت فرمانده يگان کارتان دارد .

دست و صورتم را شستم و به دفتر فرماندهي رفتم .

دو ساعت طول کشيد تا به سنگر برگشتم . بچه ها هنوز خواب بودند . خيلي دوست داشتم دوباره بخوا بم و کمي از خوابهاي هدر رفته را جبران کنم ولي نمي شد . بسته خوابم را جمع کردم و مجتبي را بيدار کردم .

-گوش کن آقا مجتبي . يه ماموريت جديد ابلاغ شده ، بايد جلو بريم .

مجتبي که به زور چشمهايش را باز کرده بود و به حرفهايم گوش مي داد گفت :

- کدوم منطقه بايد بريم ؟

-معلوم نيست ، شما زودتر به دنبال آماده کردن وسايل .

قصد داشتم هر سه نفر کادري که مي بايست به ماموريت بروند همگي از بچه هاي سنگر خودمان باشند . به همين خاطر اکبر را هم بيدار کردم و خودم ، مجتبي و اکبر را براي کار مناسب ديدم .

پرويز که با سرو صداي ما بيدار شد و از جريان با خبر شد گفت :

- بدون من هيچکس هيچ جا نمي ره .

- عزيز من تو هنوز از نظر يگان تو مرخصي هستي و کسي حضور تو رو نداده .

-من اين حرفها حا ليم نيست . الان ميرم درستش مي کنم .

پرويز که لباس پوشيد و خارج شد به اکبر گفتم : اکبر جان پس شما بگير بخواب . خودت که خوب مي شناسي پرويز رو . هميشه يه مرغ يه پا رو با خودش حمل مي کنه .

با اصرارهاي من اکبر لباس هايش را بيرون آورد .

وقتي راهي شديم همه چيز آماده بود . تويوتاي گل گرفته و مين ياب هاي مرتب و نه نفر سرباز سرحال و آماده .

خرمشهر را که پشت سر گذاشتيم به حاشيه جنوبي کارون و نهايتا به آخرين پست انتظامات رسيديم . در آنجا نفري را براي راهنمايي ما تا محل انجام ماموريت گذاشته بودند . با راهنما و بدون خودرو به راه افتاديم . بعد از طي مسافتي از او پرسيدم :

ببخشيد مي شه بپرسم الان کجا هستيم ؟

-حاشيه ي اروند .

-فاصله تا نيروهاي عراقي چند کيلومتره ؟

- بستگي داره ، بعضي جاها 700متر ، بعضي ديگه 500 شايد هم کمتر .

- تا حالا گشتي به جلو فرستادين ؟

- بله ، تقريبا هر شب .

-به ميدون مين برخورد نکردن ؟

-دقيقا نمي دونم .

-حاج آقا صا لح نيا رو مي شناسي؟

-بله ، هم فرمانده و هم سرور ماست .

با صحبت به خط رسيديم . نيروهاي خيلي زيادي در اينجا مستقر شده بودند .راهنما من را به طرف سنگر حاج آقا برد . چون فاصله خط تا نيروهاي عراقي کم بود از مجتبي و پرويزخواستم تا بچه هارا پراکنده ودر جاي امني قرار دهند ولي با اين وجود باز هم نگران اوضاع بودم.

مخصوصا حالا که انفجارات پياپي خمپاره، سنگر حاج آقا را به لرزه درآوره بود .

حاج آقا من را با نقشه ي منطقه توجيه کرد وگفت :

- فرصت بسيار کم و حساسيت کار فوق ا لعاده زياده . بايد به اميد خدا نيروهاي ما از معبر شما ، به راحتي سر پلهاي دشمن را تصرف نمايند .

در آخرين لحظه صورتم را بوسيد گفت :

- احمدجان. دشمن از صبح تا به حال دو بار از مواد شيميايي استفاده کرده . مراقب اوضاع باشيد . گروه گشتي ستوان مرادي را همراهتون مي فرستم ، خدا پشت وپناهتون .

صداي غرش توپخانه وخمپاره اندازها سکوت وآرامش زيباي کارون را در هم شکسته بود و عرصه را بر ماهيان تنگ کره بود .

با کمک راهنما بچه ها را از سنگر ها بيرون آورديم از اين که همگي سا لم بودند بسيار خوشحال شدم . توصيه هاي حاج آقا را در مورد مواد شيميايي را گوشزد کردم وبا راهنمايي بلدمان به راه افتاديم .

تاريکي شب مانع از تخمين مسافت مي شد. نور آتش وصداي شليک چند خمپاره از سنگر هاي آنان نگراني ام را بيشتر کرد . راهنما بدون معطلي گفت :

-هوشيار باشيد، ممکن است ما راديده باشند.

صداي شليک ها به شليک مواد شيميايي شبيه بود.

همگي زمين گير شديم با دستپاچگي ماسک ها رازديم و روي زمين دراز کشيديم ومنتظر وقايع بعدي بوديم .در تاريکي شب دست پرويز را ديدم که ماسک را از چهره اش برداشت وبا سينه خيز خودش را به من رساند وگفت :

- احمد جان ، بيا از فرصت استفاده کن وبا اين ماشين صورتم رااصلاح کن .

نمي دانستم بخندم و يا به فکر بچه ها باشم ماشين اصلاح را از او گرفتم وشروع به کوتاه کردن ريشهاي پرويز کردم . تقريبا چهارتا خيابان يک طرفه وپيچ ودست انداز را در تاريکي گذرانده بودم که فهميدم بچه ها بلند شده ، ماسکها را برداشته وآماده حرکت به جلو هستند. نمي دانستم با صورت نيمه کار ه او چه کنم .

چند قدم راه رفتيم منوري بالاي سرمان روشن شد . روي زمين دراز کشيديم وفرصتي ناخواسته دست داد تا بقيه ريشهاي بلند وپر پشت او را اصلاح کنم .

آقاي مرادي که با دو متر فاصله از من در جلو حرکت ميکرد ايستاد، وقتي به هم رسيديم گفت :

- بچه هاي ما همينجا سنگر مي گيرن تا شما ، کارو تموم کنيد .

مجتبي وپرويز را با فاصله زياد از هم و با شش نفر از سربازان جهت کاوش گذاشتم وخودم با بقبه سربازان از سمت چپ شروع کرديم . هر سه نفر تقريبا در يک زمان از دستک هاي سيم خاردار عبور کرديم . به کار بچه ها اميد داشتم به قول معروف هردويشان مين را درسته قورت مي دادند .

سکوت عجيبي روي خط عراقي ها پاشيده شده بود فقط گاهگاهي صداي امواج راديويي که روي بيسيم سنگر استراق سمع عراقي ها مي افتاد، سکوت را مي شکست . انگار همگي در خواب بودند ما هم اجازه نداشتيم خواب آنها را بر هم بزنيم .

معبر که تمام شد با اشاره من همگي به عقب برگشتيم .

ستوان مرادي را با روي معبر ها آوردم وعلامت گذاري هاي ميدان را به او نشان دادم .

به بنه يگان که رسيديم ، پرويز گفت :

- آخه احمد آقا ، آگه منو نمي آورديد چه کسي مين بغل گوش آقاي حليم جاسم بوقلمون رو خنثي ميکرد .

همه سربازها خنديدند مجتبي که باز هم در چهره پرويز دقيق شده بود گفت :

- ببينم تو کي اين شاهکار رو کردي که ما نفهميديم ؟

بعد بلند بلند خنديد وصورت او را به من نشان د اد . من که تازه متو جه منظور مجتبي شده بودم صورت نصفه نيمه پرويز را که ديدم روده بر شدم دلم را گفتم حالا نخند وکي بخند .

وداع

احمد يوسفي — Wed, 14 Dec 2011 00:29:00 GMT

نوشته : احمد يوسفي

هر وقت از كوچه پشت باغ عبور مي كردم ، خدا خدا مي كردم كه طلعت خانم مادر اكبر من را نبيند ، چون براي سوالهاي تكراري او جواب جديدي نداشتم. براي اينكه شرمنده اش نشوم و وعده هاي بي مورد به او ندهم سعي مي كردم راه طولاني تري را انتخاب كنم و كمتر از آن كوچه عبور كنم ، مگر موردي مثل امروز پيش مي آمد كه ناچار بايد از كوچه باغي گذر مي کردم .

البته امروز هم تمام تلاشم را كردم كه كس ديگري را پيدا كنم تا دعوت نامه روز جانباز را به محسن دوستم برساند ولي هر چه بيشتر فكر مي كردم كمتر نتيجه مي گرفتم .

اگر ديشب به محسن زنگ نمي زدم امروز از رفتن به اين كوچه صرف نظر مي كردم ولي الان كه ساعت هفت و چهل و پنج صبح است ، حتما محسن منتظر من جلوي پنجره اتاقش ايستاده و بي صبرانه بيرون را نگاه مي كند .

چاره اي نبود، براي رسيدن به خانه محسن بايد از جلوي منزل طلعت خانم رد مي شدم .

داخل كوچه سرك كشيدم كوچه خلوت بود ، سرم را پايين انداختم و با عجله به طرف خانه محسن به راه افتادم .زنگ خانه را فشار دادم و دوست داشتم بدون معطلي در باز شود . چند دقيقه اي طول كشيد تا همسر آقا محسن در را باز كرد .

سلام كردم و گفتم: ببخشيد براي بردن محسن به پادگان آمده ام.

خانم محسن بعد ازجابجا كردن چادرش جواب سلامم را داد و گفت :

- اتفاقا محسن منتظر شماست. بفرمايد داخل .

- نه ممنونم ـ لطفا صداش كنيد .

او به داخل رفت و محسن را تا دم درخانه آورد از همسر محسن خداحافظي كردم. ويلچر محسن را گرفتم و پس از احوال پرسي به راه افتادم . سعي مي كردم با عجله مسير كوچه تا خيابان را طي كنم ، محسن از اين وضع اعتراض كرد وگفت :

- چه خبره ،چرا عجله مي كني . حالا كه خيلي وقت داريم .

گفتم : ببخشيد ، براي اينكه خيلي دير نشود عجله مي كنم .

- فكر دل وروده ي من هم باش.

- چشم .

چند متر ازكوچه باقي مانده بود كه طلعت خانم با نان سنگك وشيشه شير بدست از كوچه پيچيد . يك لحظه ايستادم ومي خواستم دوباره برگردم كه محسن گفت :

- معلوم نيست امروز چه خبره ؛چراداري برمي گردي ؟ اصلا حواست اينجا نيست .

- نه چيزي نيست مي خواستم چرخهاي ويلچر را امتحان كنم .

چاره اي جز حركت به سمت جلو نداشتم ، به طلعت خانم كه رسيدم، سلام كردم و مي خواستم سريع عبور كنم ، ولي صداي طلعت خانم مجبورم كرد ويلچر رااز حركت باز دارم وبه صحبتهاي او گوش كنم .

- خوبي مادر ؟.

- اي شكر خدا ، از اكبر چه خبر؟!

- مادر جون خبر جديدي ندارم ولي انشالله خبر خوبي مي رسد .

- نه مادر ، دفعه قبل هم همين را گفتي !

- به اميد خدا بقيه اسرا هم که آزاد بشوند اکبر حتما بين آنهاست .

- احمد آقا چند شب پيش خوابش را ديدم ، مي گفت ، جايش خيلي خوب است .

- خيلي خب ، پس ديگر جاي نگراني نيست.

اين جمله را كه گفتم با اشكي كه از گوشه چشمش جاري بود گفت:

- اسرا كه جايشان راحت نيست ؟! حتما …

بغض غريبي گلويم را فشرد ، سعي كردم مثل هر بار خويشتن داري كنم ولي نمي توانستم . خود به خود مي لرزيدم . كمي كه به خودم مسلط شدم گفتم :

- ننه اكبر ، به دلت بد نياور ، انشالله اکبر بر مي گردد. من با اجازه شما آقا محسن را برسانم ، دارد دير مي شود .

او با گوشه چادرش اشكش را پاك كرد و با همان بغض كهنه گفت:

- ايشان را تا به حال زيارت نكرده ام ؟! جانباز است ؟!

- بله مادر ، ايشان سرور ماست ، تازه به اين كوچه آمده اند ، بعدا به اتفاق خدمت مي رسيم.

- پس بي زحمت شماره دوستت كه در ملاير است و گفته با اكبر در عراق اسير بوده را به من بده .

- ننه جان آن دفعه هم گفتم ، شماره او را ندارم ، ولي سعي مي كنم توسط ديگر دوستان برايت بگيرم .

دوباره برق اميد در دلش جرقه زد ونگاهي به سر تاپايمان انداخت ودرحال رفتن گفت :

- خدا خيرت بدهد ؛ من منتظرم .

ويلچر محسن را به حركت در آوردم وآرام راه افتاديم .محسن نگاهي به من كرد وگفت :

- نه به آن عجله ات ؛ نه به اين سلانه سلانه رفتنت . راستي اكبر كيه؟!

- يه بنده ي مخلص خدا كه از عمليات كربلاي پنج به بعد اثري از اون نيست .

- بيچاره مادرش حق داشت اينهمه نگران باشد . راستي احمد آقا مگر مادر اكبر فقط اين يك پسر را داشت .

- نه؛ دوتاي ديگر هم دارد ولي اكبر خيلي مهربان بود . يك الهه اي ازغيب بودكه براي مادرش رسيده بود .

محسن با دست چرخهاي ويلچر را گرفت ومانع از حركت آن به جلو شد ، رو به من كرد وگفت :

- دوست دارم بيشتر از اين درباره ي اكبر بدانم .چون تو روي تخت بيمارستان هم كه بهوش آمدي فقط نام اكبر رامي بردي .

محسن رضايت من را كه ديد چرخهاي ويلچر را رها كرد .

در مسير پادگان جريان دوستي ام با اكبر تا آغاز عمليات كربلاي پنج را برايش تعريف كردم .

بعد از پايان مراسم پادگان ، محسن را به خانه خودمان بردم . آقا محسن هي غر مي زد و از اينكه سر زده به خانه ما آمده بود ناراحت بود. وقتي او را به خانمم معرفي كردم و گفتم از دوستان هم تختي من در بيمارستان اهواز است . شرم و كم رويي آقا محسن كاملا برايم مسلم شد.

از زهرا همسرم خواستم كه گوشي را بياورد تا آقا محسن زنگ بزند به خانواده اش و من براي آوردن آنها به درب منزلشان بروم . زهرا گوشي را نزديك آقا محسن گذاشت و كاغذي را به دست من دادو گفت :

- از وقتي تو رفتي سه بار آقاي امامي از بنياد شهيد زنگ زدند و سراغ تو را گرفتند . اين شماره را دادند كه با ايشان تماس بگيري.

- كاغذ را روي ميز گذاشتم و به آشپزخانه رفتم ، وقتي برگشتم به محسن گفتم :

- چي شد ؟ زنگ زدي ؟

- بله ولي مهمان داريم ، و من هم بايد تا يك ساعت ديگر رفع زحمت كنم .

وقتي فهميدم محسن تعارف نمي كند و قصد رفتن دارد بقه ماجراي اكبر را برايش گفتم :

يك شب مانده بود به شب عمليات كربلاي پنج آن شب تا صبح اكبر خواب نداشت ، هر دو ساعت يكبار بلند مي شد و وضو مي گرفت و نماز شب مي خواند . نماز خواندنش خيلي طول مي كشيد ، البته او طوري رفتار مي كرد كه مزاحم اوقات كسي نشود . آن شب براي بار آخر كه وضو مي گرفت موقع بر گشتن به سنگر پايش به فانوس خورد وسروصدايي ايجاد شد .بچه ها از خواب بيدار شدند ، اكبر از شرم ، خيس عرق شده بود .گفت : ببخشيد بچه ها من خيلي شما را اذيت كردم البته به مهمان خورده نمي شود گرفت من چند شب بيشتر مهمان شما نيستم ، اگر متوجه شوم كه مزاحمتي برايتان دارم كه حتما هم همينطور است ، حاضرم چادر انفرادي بزنم وداخل آن زندگي كنم .بعد بچه ها هم به شوخي گفتند : حالا كه چند شب است اشكالي ندارد . ولي ما مطمئنيم كه تو با دعا هايت پوست از سرصدام مي كني . خلاصه آن شب وقتي متوجه شد كه ديگر بچه ها خوابشان نمي برد نمازش را خواند و بعد شروع به خواندن زيارت عاشورا كرد او اين دعا را به حدي با سوز وگداز مي خواند كه همگي بي اختيار اشك مي ريختيم و او را در خواندن دعا همراهي مي كرديم . خلاصه ي كلام اينكه در تمام اين مدت كه با هم بوديم هميشه چند قدم جلوتر از من حركت مي كردومن هيچوقت به او نمي رسيدم . هميشه با دعاي آخر نمازش از خواب بيدار مي شدم ونماز صبح مي خواندم . هر چه سعي مي كردم يك شب زودتر از او از رختخواب بيرون بيايم و نماز صبح بخوانم نشد كه نشد .

صبح كه شد فرمانده ي يگان جريان عمليات را برايمان تشريح كرد، عمليات در چند محور انجام مي شد وما مجبوربوديم هر كدام با سه نفر از پرسنل وظيفه

به گرداني مامور شويم . گردان 144 لشكر 21 حمزه يگاني بود كه ماموريت مين برداري از معبر آن را من به عهده داشتم. و گردان 107 از لشكر 77 خراسان محل انجام ماموريت اكبر بود .

وقتي فهميديم در اين ماموريت نمي توانيم با هم باشيم ساعتي از روز را در خلوتي با هم گذرانديم وهر دوگريه كرديم . شب ، هنگام وداع آخر كه رسيد ، اكبر يكايك بچه ها را بوسيد وهمگي را اززير قرآن

گذراند واز همه حلاليت خواست . ماموريت انجام شد ، من مجروح شدم وبقيه ي قضايا را در خدمت خودت بودم . يكي از سربازاني كه همراه اكبر بود مي گفت . وقتي ميدان مين را اكبر باز كرد در آن جوش وخروش جنگ مي خواست نماز شكر بخواند . شليك پياپي گلوله هاي خمپاره وتوپ امانمان را بريده بود گلوله اي نزديكي اكبر به زمين اصابت كرد و ....

صحبتم به اينجا كه رسيد تلفن زنگ زد . از محسن معذرت خواهي كردم و گوشي را برداشتم

- الو بفرماييد .

- سلام ، احمد آقا ، اماميم .

- سلام عليكم ، حاج آقاي امامي ، ببخشيد فراموش كردم . شما چند بار امروز زحمت افتاديد .

- خواهش مي كنم . خدمت شما عرض كنم امروز تلفنگرامي از ستاد معراج شهداي تهران دريافت شد كه از جنازه هاي پيدا شده توسط گروه تفحص شهدا ،چهار شهيد مربوط به بروجرد است . يكي ازاين شهدا هم دوست شما اكبر موسوي است .

اسم اكبر را كه شنيدم خود به خود گوشي از دستم افتاد و شروع به گريه كردن كردم ، محسن كه تا حدودي در جريان امر قرار گرفته بود گوشي را برداشت و صحبت را با آقاي امامي ادامه داد ، بعد گوشي را به من داد ، گوشي در دستانم نمي ايستاد و گريه امانم را بريده بود . امامي گفت :

- احمد جان اگر اين خبر را هم گوش كني از ناراحتيت كم مي شود . آقايي كه از تهران تلفنگرام را مي فرستاد مي گفت : خوش به حالتان با اين شهيد بزرگواري كه داريد ، مي گفت ، جنازه شهيد موسوي پس از سالها زير خاك ماندن سالم و تازه است طوري كه همه حيرت زده شده اند .الان هم پيکرهاي مطهر اين شهدا را بردند مشهد که با علي ابن موسي الرضا (ع) واع کنند .

اين جمله انقلابي در درونم بوجود آورد ، بي اختيار گوشي تلفن را گذاشتم ، دستاتهايم را روي سرم گرفتم و سيردلم گريه کردم . بعد از لحظه اي تلفن زنگ خورد .

- چرا قطع مي کني ؟!

با گريه گفتم : اکبر به مادرش طلعت خانم قول داده بود وقتي اين بار به مرخصي آمد او را به زيارت امام رضا ببرد . مي خواست آرزوي مادر پيرش را بر آورده کند . آقاي امامي امکان دارد تا اکبر در مشهد است مادرش را هم به مشهد ببريم ؟

- من قول نمي دهم ، ولي سعي مي کنم تا جايي که امکان داشته باشد با مسئولين معراج شهداي تهران و مشهد صحبت کنم .

- تو را بخدا هر کاري از دستتان بر مي آيد دريغ نکنيد . به مادرش خبر داديد که جنازه ي اکبر پيدا شده ؟

- نه خير ، براي همين مجددا زنگ زدم که شما اين کار را بکنيد .

- چشم من الان به طرف خانه اشان مي روم وشما هم زمينه را براي مشهد فراهم کنيد .

- مطمئن باشيد .

از آقاي امامي خداحافظي کردم و به همراه محسن حركت كرديم كه خبر پيدا شدن اكبر را به مادرش برسانيم .

محسن اعتراضي به تند بردن ويلچر نمي كرد سر كوچه پشت باغ كه رسيديم باز

همان حالت سابق را داشتم و از اينكه يكباره تصميم گرفته بودم خبر را به طلعت خانم برسانم پشيمان بودم . سرعتم را كم كردم و به محسن گفتم :

- راستش نمي دانم با چه زباني بايد با او صحبت كنم ؟!

محسن چرخهاي ويلچر را به جلو حركت داد و گفت :

- تا حالا هم اشتباه كرده اي كه جريان واقعي را به او نگفته اي .

جوابي نداشتم به محسن بدهم . در خانه كه رسيديم باز هم مردد بودم كه زنگ بزنم ، محسن خودش را به زحمت از ويلچر بالا كشاند و زنگ را به صدا در آورد .

در كه باز شد محسن به طلعت خانم سلام كرد و گفت:

- مادر بلاخره اكبر را پيدا كرديم .

طلعت خانم با شادي كِل زد و با فرياد زنهاي همسايه را خبر كرد . من براي اينكه كار خراب تر نشود طلعت خانم را وادار به سكوت كردم و گفتم :

- ننه ، اكبر آمده ، ولي چه آمدني !

گريه راه گلويم را بسته بود و نمي توانستم بيشتر از آن صحبت كنم . طلعت خانم كه شوكه شده بود گفت :

- بلاخره فرق نمي كند آمدن آمدن است ، همينكه مادر پيرش را يك عمر چشم انتظار نگذاشت هر طور آمده باشد قدمش روي چشم مادرش .

- گفتم: حتي اگر .......

او دوباره كِل زد . زنهايي كه جمع شده بودند او را به خويشتن داري مي خواندند

و گريه مي كردند .

با گريه و بغض گفتم :

- مادر، اكبر پس از اينهمه سال كه در خاك داغ خوزستان بوده بدنش سالم است .

او چادرش را كه از سرش روي شانه هايش افتاده بود جمع كرد و غريبانه با گريه گفت :

- خوش آمدي پسر عزيزم ، حلالت باشد شيري را كه با وضو در دهانت مي گذاشتم . خدا به خاطر نمازهاي شبت رحمي هم به مادر پيرت كند . حالا پسرم کجاست ؟!

- اکبر را بردند پا بوس امام رضا ،

دوباره بغضش ترکيد و با گريه گفت :

- خودش تنها ؟! پس قرارمان چه شد؟!

- اگه امام غريب ما را هم بطلبد فردا صبح با هم عازم مشهد مي شويم .

طلعت خانم اين را که شنيد بدنش را به سمت مشرق برگرداند دستهايش را به نشانه ي ادب روي سينه اش گذاشت کمر خميده اش را کمي به سمت زمين خم کرد وبا گريه گفت

- السلام عليک يا علي ابن موسي الرضا ، قربان کرامتت آقا بلاخره من را با اکبرم به پاپوسي پذيرفتي .

كل زدن : فرياد شادي كه زنان براي تازه دامادها مي كشند.

التماس دعا